Επίκαιρη Επερώτηση ΠΑΣΟΚ ( 38/21/15.01.2007)

ΣΥΛΒΑΝΑ ΡΑΠΤΗ: «Αττικό Νοσοκομείο», η ναυαρχίδα του Εθνικού Συστήματος Υγείας: Μια ναυαρχίδα που είναι «παρκαρισμένη στο λιμάνι» και συνεχώς απομειώνεται.

Είπαν οι συνάδελφοί μου προηγουμένως, σε ποιο σημείο που έχει φθάσει το «Αττικό» να βρίσκεται σήμερα. Επειδή, όμως, ξέρω ότι η προσφιλής τακτική της Νέας Δημοκρατίας είναι η αναφορά πάντοτε στο παρελθόν, θέλω να την ακολουθήσω με στοιχεία:

Πρώτον, 16/1/2003, ο τότε υπεύθυνος τομεάρχης της Νέας Δημοκρατίας για ζητήματα υγείας –η Νέα Δημοκρατία ήταν αντιπολίτευση- είχε καλέσει τον τότε Υπουργό Υγείας του ΠΑ.ΣΟ.Κ., εδώ και τώρα να επιλύσει αμέσως το ζήτημα του «Αττικού Νοσοκομείου». Ζητούσε δε να στελεχωθεί επί τόπου ει δυνατόν και αμέσως το νοσοκομείο.

11 Οκτωβρίου του 2004, κοντά ενάμιση χρόνο μετά: Στο μεταξύ έχουν γίνει εκλογές το Μάρτιο του 2004, έχουν περάσει επτά μήνες και από το στόμα του τότε κυβερνητικού εκπροσώπου ακούμε τα εξής και διαβάζω επί λέξει: «Στο «Αττικό Νοσοκομείο έχουν εγκριθεί τριακόσιες θέσεις με διαγωνισμό, που έγινε το 2002 από το Α.Σ.Ε.Π.. Οι θέσεις αυτές δεν έχουν πληρωθεί. Οι διαγωνισμοί αυτοί έχουν μία γραφειοκρατική διαδικασία, που καθυστερεί την πλήρωση των κενών θέσεων.»

Την ίδια περίοδο, τον Οκτώβριο του 2004, ο τότε Υπουργός Υγείας κ. Νικήτας Κακλαμάνης ανακοινώνει ότι προς το τέλος του χρόνου θα πρέπει να λειτουργούν στο «Αττικό Νοσοκομείο» τετρακόσιες κλίνες. Στις 15 Νοεμβρίου του 2005 με πρωτοβουλία όχι του Υπουργείου Υγείας, αλλά με πρωτοβουλία του Προέδρου της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών, του κ. Κρεατσά, γίνεται συνεδρίαση με θέματα που αφορούν το «Αττικό Νοσοκομείο». Αν δεν κάνω λάθος, ήταν παρών και ο Υπουργός κ. Γιαννόπουλος. Εκεί βγαίνουν δύο συμπεράσματα. Το πρώτο συμπέρασμα είναι ότι χρειάζονται νοσηλευτές άμεσα και το δεύτερο συμπέρασμα είναι ότι χρειάζονται πάλι άμεσα τεχνολόγοι και λοιπό προσωπικό για τα εργαστήρια.

14 Φεβρουαρίου 2006: Είναι η μέρα που έγινε ο ανασχηματισμός. Όπου να είναι ο κ. Αβραμόπουλος, ο προϊστάμενος σας, θα κλείσει ένα χρόνο στο Υπουργείο αυτό. Στις 14 Φεβρουαρίου του 2006 λοιπόν, ο κ. Αβραμόπουλος, που μόλις είχε αναλάβει δήλωνε: «Σε δύο-τρεις μήνες το «Αττικό» θα λειτουργεί πλήρως». Ξέρετε, έχει μία άνεση στις δηλώσεις και στον προφορικό λόγο ο κ. Αβραμόπουλος. Στην πράξη, όμως, έχει πρόβλημα.

Τον Ιούνιο του 2006 ο Υφυπουργός κ. Γιαννόπουλος –αν δεν κάνω λάθος, αν κάνω λάθος παρακαλώ να με διορθώσετε, κύριε Υφυπουργέ- δήλωνε απ’ αυτό εδώ το Βήμα, στη Βουλή των Ελλήνων δηλαδή, ότι σε τρεις μήνες το «Αττικό» θα αποτελέσει τον τέταρτο κύριο εφημεριακό άξονα της περιοχής του Πειραιά σε εικοσιτετράωρη εφημερία.

Παρακολουθήσαμε και μετρήσαμε για να δούμε τι γίνεται για να μην αδικούμε κανέναν, γιατί δεν θα ήταν σωστό. Βρήκαμε, λοιπόν, ότι στις 5 Νοεμβρίου του 2006 η εφημερία του «Αττικού Νοσοκομείου» που, όπως προείπαν οι συνάδελφοί μου, εφημερεύει παρέα με το Νοσοκομείο της Νίκαιας -γιατί βεβαίως δεν τα βγάζει πέρα- από δώδεκα ώρες κάθε έξι μέρες έγινε οκτώ ώρες κάθε τρεις μέρες, πάντα παρέα με το Νοσοκομείο Νίκαιας. Αυτά είναι μερικά σημεία για την ιστορία.

Ερχόμαστε στο σήμερα. Τι είναι το «Αττικό Νοσοκομείο» σήμερα; Εκτός από το ότι θα έπρεπε να είναι η περηφάνια μας και το καμάρι μας, το «Αττικό Νοσοκομείο σήμερα είναι τα εξής πράγματα: Πρώτον, είναι το μοναδικό μεγάλο νοσοκομείο της χώρας, που δεν έχει τηλέφωνο! Τι εννοώ; Κάθε είκοσι του μηνός βγαίνει το πρόγραμμα εφημερίας του νοσοκομείου.

Στο νοσοκομείο αυτό θέλουν να πάνε ασθενείς απ’ όλη τη χώρα. Είναι γνωστό αυτό. Περιμένουν, λοιπόν, να βγει το πρόγραμμα στις 20 του μηνός και την 21η με την 25η κάθε μήνα αρχίζουν οι τηλεφωνικές επικοινωνίες για να μπορέσουν οι άνθρωποι να κλείσουν τα ραντεβού τους και να δουν τι θα κάνουν με την υγειά τους, αν μπορέσουν να πιάσουν γραμμή. Το πρόβλημα είναι καινούργιο, παρουσιάστηκε τώρα; Όχι βέβαια, είναι παλιό. Πώς το ξέρουμε ότι είναι παλιό; Υπάρχουν δηλώσεις από υπεύθυνα χείλη, τις έχουν γράψει οι εφημερίδες.

Συγκεκριμένα, όταν το τηλεφωνικό κέντρο είναι κατειλημμένο, όσοι τηλεφωνούν δεν μπαίνουν στην αναμονή και από την άλλη ο τηλεφωνητής δεν λαμβάνει το σήμα της κλήσης. Θεωρούν, λοιπόν, οι ασθενείς ή οι συγγενείς τους ευλόγως ότι το νοσοκομείο είναι κλειστό ή ότι ο υπάλληλος αδιαφορεί. Τίποτε από τα δύο δεν συμβαίνει. Το τηλεφωνικό κέντρο απλώς πρέπει να αναβαθμιστεί. Ποιος τα λέει αυτά; Όχι εγώ. Εγώ απλώς κάνω ανάγνωση των δηλώσεων του διοικητή του νοσοκομείου, οι οποίες δημοσιεύτηκαν στην εφημερίδα «ΤΟ ΒΗΜΑ» στις 17/4/2005.

Τι είναι επίσης το «Αττικό Νοσοκομείο»; Είναι το μοναδικό μεγάλο νοσοκομείο της χώρας, το μοναδικό μεγάλο νοσοκομείο του Εθνικού Συστήματος Υγείας, που έχει προβλήματα με την αξιοπιστία του πληροφοριακού του συστήματος. Δείτε το. Εσείς, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, είστε γιατροί και ξέρετε τι σημαίνει να υπάρχει πρόβλημα με το πληροφοριακό σύστημα ενός νοσοκομείου, αλλά και ένας άνθρωπος που δεν είναι γιατρός μπορεί να το καταλάβει.

Και όλα αυτά συμβαίνουν ενώ θα μπορούσε να ενταχθεί όλη αυτή η ιστορία μέσα στην υλοποίηση εφαρμογών στο πλαίσιο της Κοινωνίας της Πληροφορίας, που υλοποιείται αυτήν τη στιγμή από τη Γ’ Δ.Υ.Π.Ε., στην οποία ανήκει το νοσοκομείο.
Να έρθουμε σε κάτι άλλο. Να έρθουμε στο επιχειρησιακό πλάνο ανάπτυξης. Επικαιροποιείται; Σιγά μην επικαιροποιηθεί. Εδώ δεν μπορούμε να προσλάβουμε, δεν μπορούμε να βάλουμε τηλεφωνικό κέντρο, δεν μπορούμε να αναβαθμίσουμε το πληροφοριακό σύστημα. Βέβαια, ο κύριος Υπουργός μιλάει συνέχεια για την αναγκαιότητα ύπαρξης επιχειρησιακών σχεδίων δράσης. Προφανώς για άγνωστους λόγους εξαιρεί το «Αττικό Νοσοκομείο».

Ερχόμαστε τώρα στα χρέη του νοσοκομείου. Αν νομίζετε ότι επειδή ένα νοσοκομείο είναι καινούργιο δεν προλαβαίνει να κάνει χρέη, απατάσθε. Έχουμε και εδώ χρέη. «Οι ωραίοι έχουν χρέη». Σαράντα εκατομμύρια ευρώ. Και θα μου πείτε: Τι σημαίνει το 40.000.000 ευρώ; Για δώσε μας ένα σημείο σύγκρισης. Θα σας πω αμέσως. Το Νοσοκομείο Νίκαιας -που κάνουν τη δουλειά παρέα στις εφημερίες τα δύο νοσοκομεία- την ίδια περίοδο, μέχρι 30.6.2006, είχε 42.000.000 ευρώ χρέη. Υπάρχει, όμως, μία διαφορά. Το Νοσοκομείο Νίκαιας παράγει υπερπολλαπλάσιο έργο, έχει διπλάσιες και τριπλάσιες κλίνες και λειτουργεί χρόνια πριν το «Αττικό».

Εδώ υπάρχει ένα ερώτημα: Γιατί συμβαίνουν αυτά; Δύο πιθανοί λόγοι: Ή οι πανεπιστημιακοί γιατροί, κύριε Υπουργέ, λειτουργούν στο «Αττικό» με ανεξέλεγκτο κόστος, σε σχέση με το κόστος με το οποίο λειτουργούν οι γιατροί του Εθνικού Συστήματος Υγείας ή οι διοικήσεις είναι ανίκανες, δεν είναι καλές «νοικοκυρές», όπως λέει το σκεπτικό του Υπουργού του κ. Αβραμόπουλου. Τι συμβαίνει από τα δύο; Ή συμβαίνουν και τα δύο μαζί; Θα μας το πείτε φαντάζομαι στην απάντησή σας.

Ολοκληρώνω, κύριε Πρόεδρε, λέγοντας μερικά ακόμη στοιχεία. Ένα απ’ αυτά είναι το εξής: Το «Αττικό Νοσοκομείο», η ναυαρχίδα του Εθνικού Συστήματος Υγείας, στην εποχή της ηλεκτρονικής τροχιάς δεν έχει ιστοσελίδα. Σημειωτέον ότι ως το 2004 είχε. Τώρα δεν υπάρχει πια, εξαφανίστηκε. Και θα πει κάποιος: Μα, με συγχωρείς, τι περιμένεις; Να έχει ιστοσελίδα το «Αττικό Νοσοκομείο» σε μια εποχή που όπως δείχνουν οι εφημερίδες –σήμερα η εφημερίδα «ΤΑ ΝΕΑ»- βιώνουμε τριτοκοσμικές καταστάσεις στο πλαίσιο του Εθνικού Συστήματος Υγείας;

Θα το καταθέσω για τα Πρακτικά για να μένουν αυτά, διότι κάτι τέτοια βλέπει ο κ. Αβραμόπουλος και «στρίβει διά του Πύργου», διά επισκέψεως στον Πύργο!

ΣΥΛΒΑΝΑ ΡΑΠΤΗ: Καταθέτω ακόμη την οικονομική έκθεση του νοσοκομείου στις 23.5.2006. Καταθέτω επίσης διαβίβαση αιτήματος του «Αττικού Νοσοκομείου» για έκτακτη επιχορήγηση. Είναι στις 2.10.2006. (Στο σημείο αυτό η Βουλευτής κ. Συλβάνα Ράπτη καταθέτει για τα Πρακτικά τα προαναφερθέντα έγγραφα, τα οποία βρίσκονται στο αρχείο του Τμήματος Γραμματείας της Διεύθυνσης Στενογραφίας και Πρακτικών της Βουλής)

Και ολοκληρώνοντας λέω το εξής πράγμα και σκέπτομαι δυνατά και θλίβομαι ταυτοχρόνως: Βλέποντας την κατάσταση, που επικρατεί στο Π.Ι.Κ.Π.Α., βλέποντας ότι παιδάκια πεθαίνουν, γιατί αυτό το Υπουργείο δεν κάνει τη δουλειά του, ρωτώ: Τι κάνει ο Υπουργός; Να σας πω τι κάνει. Το πρώτο που κάνει είναι να ζητά την απόλυση δημοσιογράφων, όταν οι δημοσιογράφοι αυτοί επισημαίνουν ή γράφουν πράγματα, που δεν του αρέσουν. Του έφταιγε η Νίνα Κομνηνού. Όταν έχουμε πυρετό ξεσπάμε στο θερμόμετρο. Αν είναι δυνατόν!

ΣΥΛΒΑΝΑ ΡΑΠΤΗ: Εν πάση περιπτώσει, αυτό το Υπουργείο, έτσι όπως έχει καταντήσει, δεν είναι πλέον να ονομάζεται Υπουργείο Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης, είναι πλέον «Υπουργείο αφασίας και κοινωνικής αναλγησίας». Λυπάμαι πολύ.