ΣΥΛΒΑΝΑ ΡΑΠΤΗ: Σας ευχαριστώ, κύριε Πρόεδρε.
Είναι η τρίτη ημέρα και η δεύτερη εβδομάδα που συζητούμε το νομοσχέδιο για την καλυτέρευση των συνθηκών που επικρατούν στο σύστημα υγείας της χώρας. Λέω έτσι περιφραστικά τον τίτλο του νομοσχεδίου, γιατί έχω την άποψη -που πιστεύω ότι πρέπει λογικά να συμμερίζονται όλοι οι συνάδελφοι- ότι κάθε φορά που συζητούμε σε αυτήν την Αίθουσα ένα νομοσχέδιο και καταλήγουμε να ψηφίσουμε ή να μην ψηφίσουμε το νομοσχέδιο αυτό επί της αρχής ή κάποια άρθρα του, το κάνουμε για ένα και μόνο λόγο: Γιατί έχουμε στο μυαλό μας τους Έλληνες πολίτες και πιστεύουμε και εκτιμούμε ότι ψηφίζοντας ένα συγκεκριμένο σχέδιο νόμου, κάνουμε καλύτερη τη ζωή τους.
Κατόπιν όλων αυτών, λοιπόν, εγώ θέτω ευθέως ένα ερώτημα στον αρμόδιο Υπουργό και στους αρμόδιους Υφυπουργούς: Υπάρχει απάντηση στο σε τι θα κάνει καλύτερη τη ζωή των Ελλήνων πολιτών το νομοσχέδιο που συζητούμε αυτήν τη στιγμή, εδώ και δύο εβδομάδες; Προσωπικά δεν το βλέπω.
Γίνεται μία επιχείρηση να βελτιωθεί κατά τι ο μισθός των γιατρών, με την ελπίδα ότι θα βελτιωθούν οι συνθήκες και στα νοσοκομεία.
Επιτρέψτε μου την έκφραση, με όλο το σεβασμό στο πρόσωπο και στο αξίωμα του Υπουργού και των Υφυπουργών, να νομίζω και να διατυπώσω εδώ την ένστασή μου γι’ αυτήν την υπόθεση. Το σύστημα το οποίο προτείνετε είναι το πολυδιευθυντικό, δηλαδή, για να καταλάβουμε όλοι εμείς που δεν είμαστε γιατροί, που δεν έχουμε σχέση με το χώρο της υγείας, θα υπάρχουν πολλοί διευθυντές. Και το απλοϊκό, το αφελές, ενδεχομένως, ερώτημα, που κάνει ένας Έλληνας πολίτης, που παρακολουθεί αυτήν τη συζήτηση, είναι: «Ωραία, να υπάρχουν πάρα πολλοί διευθυντές. Ποιος θα βγάζει τη δουλειά; Ποιος θα βγάζει τις εφημερίες; Πώς εγώ που θα μπω αύριο, μεθαύριο –κούφια η ώρα, αλλά μπορεί να συμβεί στον καθένα μας- στο νοσοκομείο, θα εξυπηρετηθώ;». Και υπάρχουν και άλλα ερωτήματα που θέτει ο απλός λαός. Οι νοσηλευτές, οι νοσηλεύτριες γιατί να μη γίνουν όλες διευθύνουσες;
Τραβάω στα άκρα το συλλογισμό γιατί πραγματικά νομίζω ότι με αυτό το νομοσχέδιο δεν αγγίζουμε την ουσία των προβλημάτων του Εθνικού Συστήματος Υγείας που ψυχορραγεί. Δύο εβδομάδες που ξετυλίγεται σε αυτήν εδώ την Αίθουσα η συζήτηση γι’ αυτό το νομοσχέδιο τα πράγματα πάνε από το κακό στο χειρότερο.
Δυο μαντάτα σημερινά. Τα γράφουν οι εφημερίδες και προφανώς όλοι τα διαβάσαμε. Στο Θριάσειο Νοσοκομείο έκλεισε η ψυχιατρική κλινική. Γιατί; Διότι έμεινε ένας εργαζόμενος και αυτός ο ένας είναι διευθυντής.
Άλλο κακό μαντάτο. Προμήθειες. Οι προμηθευτές ορθοπεδικού υλικού λένε «Στοπ. Δεν έχετε να πάρετε άλλο ορθοπεδικό υλικό». Και επιπλέον ζητούν πίσω και από τις παρακαταθήκες. Και όλα αυτά συμβαίνουν ενώ μερικούς μήνες πριν –να μην πω και χρόνο- έχει ψηφιστεί ο καινούριος νόμος για τις προμήθειες για τον οποίο μας έλεγε, ισχυριζόταν και υποστήριζε απ’ αυτό εδώ το Βήμα ο αρμόδιος Υπουργός ότι θα έλυνε όλα τα προβλήματα των προμηθειών στα νοσοκομεία.
Πάμε στις προσλήψεις. Ακούμε από τον Ιούνιο του 2006: «Θα προσλάβω. Θέλω να προσλάβω, αλλά με κρατάνε, με κρατάει η αντιπολίτευση». Τι δύναμη είχε αυτή η αντιπολίτευση που κράταγε έναν Υπουργό σαν τον Αβραμόπουλο και δεν τον άφηνε να προσλάβει; Η αλήθεια είναι άλλη. Αυτός που δεν τον άφηνε να προσλάβει ήταν ο Υπουργός Οικονομίας και αυτό το μαρτυρούν οι προϋπολογισμοί. Μερικά απλά μαθηματικά.
Μας υποσχέθηκε. Δεν πάω πίσω στον Ιούνιο του 2006, αλλά έρχομαι στο Νοέμβριο του 2008. Κουβέντες που ειπώθηκαν από αυτό εδώ το Βήμα: «Θα προσλάβουμε 5.000 νοσηλευτές και 2.000 γιατρούς». Για να τους πληρώσουμε αυτούς τους ανθρώπους, ξέρετε πόσο χρειάζεται; Χρειάζονται 132,5 εκατομμύρια ευρώ. Άρα, θα περίμενε κανείς ότι τον επόμενο μήνα, το Δεκέμβριο, θα βλέπαμε εγγεγραμμένα στον προϋπολογισμό κονδύλια αυτής της τάξεως. Αντ’ αυτού βλέπουμε το κλασικό που βλέπουμε σε όλους τους προϋπολογισμούς μέχρι τώρα, 10 εκατομμύρια ευρώ. Τι μπορούμε να προσλάβουμε ως πολιτεία με 10 εκατομμύρια ευρώ; Είτε 700 νοσηλευτές ή αν το θέλετε σε γιατρούς, 300 γιατρούς. Διαλέγετε και παίρνετε. Όπως αντιλαμβάνεστε, λυπάμαι που το λέω και χρησιμοποιώ τέτοιες εκφράσεις, αλλά δεν είναι σοβαρά πράγματα αυτά και μαρτυρούν ότι κάτι δεν πάει καλά, κάτι δεν σχεδιάζεται καλά ή ότι δεν υπάρχει η πολιτική βούληση.
Κατόπιν όλων αυτών που είναι μερικά μόνο από όσα συμβαίνουν καθημερινά στο Εθνικό Σύστημα Υγείας, έρχεται κάποιος και σκέφτεται: Το πολυδιευθυντικό μας μάρανε;
Και υπάρχει και κάτι άλλο σε σχέση με το πολυδιευθυντικό. Να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους. Αυτό το οποίο προωθείται είναι η αρχή της ήσσονος προσπάθειας. Θα μπεις στο Εθνικό Σύστημα Υγείας; Άραξε. Θα βγεις διευθυντής. Δεν υπάρχει λόγος ούτε έρευνα να κάνεις, ούτε πρωτόκολλα να φτιάχνεις, ούτε να πολυπροσέχεις και τους ασθενείς σου. Σε έχουμε εξασφαλίσει. Ο γιατρός με την κακή του όρου έννοια δημόσιος υπάλληλος.
Μα, δεν το θέλουν οι ίδιοι οι γιατροί πρώτα και κύρια αυτό για έναν πολύ απλό λόγο, διότι όλοι οι γιατροί που λειτουργούν στο Εθνικό Σύστημα Υγείας σήμερα εάν λειτουργούσαν με βάση το τι δουλειά αντιστοιχεί στα λεφτά που παίρνουν, έπρεπε να δουλεύουν από μία έως δύο ώρες την ημέρα. Οι άνθρωποι αυτοί δουλεύουν γιατί έχουν φιλότιμο, γιατί αγαπάνε τη δουλειά που κάνουν και γιατί πραγματικά θέλουν να φροντίσουν τον άνθρωπο. Και αυτοί όμως έχουν όρια και πέρα από τα όρια έχουν οικογένειες και πρέπει να τις θρέψουν. Και όσων το μυαλό πηγαίνει στο λεγόμενο φακελάκι, ξέρουμε όλοι, όπως συμβαίνει σε όλα τα επαγγέλματα, ότι οι λίγοι επίορκοι δεν εκπροσωπούν τους κλάδους. Προωθώντας λοιπόν το πολυδιευθυντικό εκτός όλων των άλλων, προωθούμε και μία εντύπωση και μία σκέψη και κλείνουμε το μάτι σε κατευθύνσεις που όλοι καταδικάζουμε.
Γι’ αυτό, λοιπόν, εμείς ως ΠΑ.ΣΟ.Κ. είμαστε ξεκάθαροι: Αποσύνδεση του βαθμού από το μισθό.
Θέλετε πολυδιευθυντικό; Ναι, αλλά με κρίση, με αξιολόγηση, με επιβράβευση όσων κάνουν καλύτερη δουλειά από τους υπόλοιπους. Μόνον έτσι αυτό το νομοσχέδιο θα αποβεί προς όφελος των Ελλήνων πολιτών. Μόνον έτσι, εάν ψηφιζόταν ένα τέτοιο νομοσχέδιο με αυτό το περιεχόμενο, θα μπορούσαμε να πούμε ότι πάμε προς το καλύτερο την κοινωνία μας, την πολιτεία και λειτουργούμε ως πολιτικό σύστημα προς όφελος του Έλληνα πολίτη.
Αλλά -και κλείνω, κύριε Πρόεδρε, ευχαριστώντας σας για την ανοχή που μου δείξατε στο χρόνο- δεν πρόκειται να γίνει κάτι τέτοιο για έναν πολύ απλό λόγο: Γιατί και αυτό το νομοσχέδιο του Υπουργείου Υγείας διέπεται από τη λογική την κυβερνητική, τη μόνιμη, που βλέπει τον Έλληνα όχι ως πολίτη αλλά ως πελάτη και αυτό πρέπει να σταματήσει.
Ευχαριστώ.
