Σ. ΡΑΠΤΗ: Συντρόφισσες και σύντροφοι στις 16 του Σεπτέμβρη εισπράξαμε μια ήττα που ήταν όλη δική μας. Και όταν εισπράττουμε μια τέτοια και τόσο βαριά ήττα προκύπτουν ερωτήματα. Τρία βασικά ερωτήματα. Γιατί χάσαμε, ποιος ευθύνεται και το κυριότερο τι κάνουμε από εδώ και πέρα.

                        Γιατί χάσαμε. Κατά τη γνώμη μου χάσαμε, γιατί ως εικόνα και ήχος ήμασταν ανύπαρκτοι. Ήταν τέτοια η ασάφεια και τόσο θολή η εικόνα μας που ακόμη και αν ήθελαν ήταν αδύνατον να μας δουν και να μας ακούσουν. Και για να μην μιλάω με γενικότητες να δώσω μερικά παραδείγματα.

                        Παράδειγμα πρώτον, το άρθρο 16. Με την υπόθεση του 16 κάναμε τη νεολαία μας στην κυριολεξία να στενάξει μέσα στα Πανεπιστήμια χωρίς να ξέρουμε και να είμαστε βέβαιοι τι ακριβώς εννοούμε, διότι στην πραγματικότητα κανένας μας δεν κατάλαβε πραγματικά ότι αυτό που είχε ανάγκη η ελληνική κοινωνία και το Πανεπιστήμιο το ελληνικό ήταν άλλο πράγμα.

                        Τα ιδιωτικά Πανεπιστήμια σε καμιά περίπτωση δεν ήταν το φάρμακο για να γίνει καλά, να βρει την υγειά της η ασθενής ανώτατη εκπαίδευση. Από την άλλη πλευρά δεν ήταν η απάντηση στο αίτημα της ελληνικής οικογένειας που ήθελε ή σκεφτόταν να σπουδάσει το παιδί της καλά, φθηνά και πολύ κοντά στο σπίτι.

                        Πέραν αυτού όμως, ακόμη και όταν αποφασίζαμε να πάρουμε τη θέση για την αναθεώρηση του άρθρου 16, δεν ήμασταν σταθεροί σε αυτή τη λογική, σε αυτή την πορεία, σε αυτή την προοπτική. Ζήσαμε για ένα πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα μια πρακτική που έλεγε ότι Δευτέρα, Τετάρτη, Παρασκευή προχωράμε με τα χίλια για την αναθεώρηση του άρθρου 16 ενώ Τρίτη, Πέμπτη, Σάββατο αρχίζαμε και το ξανασκεφτόμαστε.

                        Όσο εμείς κάναμε όμως αυτά τα πήγαινε έλα όπως αντιλαμβάνεστε η κοινωνία καταλάβαινε ένα πολύ απλό πράγμα, ότι δεν μπορούσε να ακουμπήσει πάνω μας με εμπιστοσύνη για το μέλλον το δικό της και των παιδιών της.

                        Τρίτεκνοι. Και εδώ βρεθήκαμε ουρά, βρεθήκαμε ουρά της αριστεράς για την οποία τώρα σκεφτόμαστε μήπως θα πρέπει να συνεργαστούμε, μήπως και με αυτό τον τρόπο βρούμε την προοπτική προς την εξουσία.

                        Αυτές είναι πραγματικότητες. Είναι πραγματικότητες που καλά θα κάνουμε κατά την ταπεινή μου γνώμη και άποψη να τις αντιμετωπίσουμε κατευθείαν κοιτώντας την ήττα στα μάτια. Και επειδή κουβεντιάζοντας για να βρούμε τα αίτια αυτής της ήττας ακούμε διάφορες επιχειρηματολογίες, θα πω πολύ συγκεκριμένα και επιγραμματικά χρησιμοποιώντας δύο λέξεις. Ακούγονται δύο λέξεις. Η μια λέξη είναι υπονόμευση, η άλλη λέξη είναι παραλαβή. Παραλαβή του κόμματος, παραλαβή δαχτυλιδιού.

                        Εγώ δεν δέχομαι ούτε το θέμα της υπονόμευσης ούτε τις υπόνοιες που συνοδεύουν την υπόθεση της παραλαβής. Γιατί αν δεχτώ ότι υπήρχε υπονόμευση ή αν δεχτώ ότι ο σημερινός μας Πρόεδρος παρέλαβε κάτι για το οποίο δεν γνώριζε τι ακριβώς είναι, θα είναι σαν να λέω ότι πραγματικά ο σημερινός μας ηγέτης δεν ήταν έτοιμος και ώριμος για όλη αυτή την υπόθεση που του εμπιστευτήκαμε. Και κάτι τέτοιο πραγματικά δεν το δέχομαι.

                        Από εκεί και πέρα το θέμα είναι τι κάνουμε τώρα. Το τι κάνουμε τώρα έχει να κάνει όχι μόνο με τα πρόσωπα αλλά και με τις πολιτικές. Γι´ αυτό ακριβώς πιστεύω ότι το διάστημα που θα κυλήσει έως την Πανελλαδική Συνδιάσκεψη είναι τόσο κοντά και τόσο μακριά ώστε να μπορέσουμε να εξισορροπήσουμε το συναίσθημα με τη λογική.

                        Υπάρχουν τρεις υποψήφιοι, οι οποίοι εκτίθενται στην κρίση μας. Ο πρώτος υποψήφιος είναι ο σημερινός Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, ο οποίος εργάστηκε σκληρά, προσπάθησε πολύ αλλά δυστυχώς δεν έφτασε εκεί που περιμέναμε όλοι να φτάσουμε.

                        Ο δεύτερος υποψήφιος, τους αναφέρω κατά σειρά εκδήλωσης υποψηφιότητος, είναι ο Βαγγέλης ο Βενιζέλος, ένας σύντροφός μας που επίσης έχει εργαστεί πάρα πολύ στη ζωή του, έχει καταφέρει όλα όσα έχει καταφέρει μόνος του ξεκινώντας σε περιβάλλον μη πολιτικό και διατίθεται να πάρει αυτή την κρίσιμη στιγμή στα χέρια του το μέλλον της παράταξης.

                        Υπάρχει και μια τρίτη υποψηφιότητα του Κώστα του Σκανδαλίδη. Δεν μπορώ να μη θυμίσω γιατί σε αυτή την αίθουσα δεν ακούστηκε ότι ο Κώστας ο Σκανδαλίδης είχε τη γενναιότητα και την παλικαριά όταν όλα κατέρρεαν πηγαίνοντας προς τις δημοτικές εκλογές, να παραιτηθεί από τη βουλευτική έδρα και να τραβήξει έναν αγώνα ως υποψήφιος για τη δημαρχία της Αθήνας μοναχικό και το υπογραμμίζω.

                        Ο άνθρωπος αυτός εκτίθεται επίσης ως υποψήφιος τιμώ, εκτιμώ και σέβομαι και τους τρεις υποψηφίους και καταλήγω στο ότι η επιλογή μας, γνώμη μου ταπεινή, μπορεί να κάνω λάθος, θα πρέπει να συσχετίσει πρόσωπα, πολιτικές και να καταλήξει με βάση τη λογική.

                        Χάσαμε και καταλήγω και κλείνω με αυτό, γιατί κατά τη γνώμη μου δεν αντιληφθήκαμε ότι δεν ήταν στραβός ο γιαλός, στραβά αρμενίζαμε. Και έχω μάθει, έχω ακούσει από τους προγόνους μου ότι όταν αρμενίζουμε στραβά, πρέπει να δοκιμάσουμε και με έναν άλλο καπετάνιο.

                        Σας ευχαριστώ.